суббота, 19 января 2019 г.

Уоцi з THE EXPLOITED: «Мы шчырыя ў нашай музыцы і never sold out!»


Памяцi жодзiнскага Панка прысвячаецца...



Прывiтанне, Уоцi! У паўсотні кіламетраў ад Мінска знаходзіцца Жодзіна. Тут збіраюць кар’ерныя самазсвалы БЕЛАЗ, якія канкурыруюць на рынку з гігантамі кшталту CATERPILLAR. Запомні пра завод БЕЛАЗ. Тады ніколі не забудзешся пра Жодзіна. Не забудзешся пра Жодзіна, то і пра Беларусь не забудзешся. Белазаўскiя фанаты THE EXPLOITED пасля працы (або замест працы!) паедуць у аўторак 26.02.2019 у Мінск, каб прылучыцца да тваiх пякельных танцаў на касцях і адсвяткаваць пір падчас чумы! Ладна, як здароўе, Уоці? Наколькі важны для цябе актыўны вобраз жыцця ў 62-гадовым узросце, каб быць энергічным?

Апошніх 5 гадоў здароўе хрэновае. Перанёс 5 сардэчных прыступаў, чвэртка майго сэрца шунціраваная, а тры месяцы таму мне ўстанавілі генератар сардэчнага рытму. Ёсць таксама і іншыя праблемы, але ж я панк і ўсё яшчэ жывы, і кожны дзень – гэта файны дзень, на шчасце я ўсё яшчэ тут, заняты справай і ўсё яшчэ кайфую ад канцэртаў. Тры разы на тыдзень я гуляю ў пешы футбол, таксама езджу на ровары, так што я даволі актыўны, што ідзе на карысць і дапамагае ад дэпрэсіі ад ўсяго гэтага лайна ў апошнія гады.

Як шмат часу ты праводзіш дома ў Эдынбургу? Ці дазваляе «праца» ў THE EXPLOITED аплачваць рахункі і нідзе больш не працаваць?

Я з’ехаў з Эдынбурга 6 гадоў таму па прычынах, звязаных са здароўем. У снежні мы адыгралі там адзін канцэрт. А папярэдняе перад гэтым выступленне ў нас было ў Расіі ў ліпені, на якім я думаў, што ў мяне чарговы сардэчны прыступ, але ў выніку аказалася, што проста маё сэрца не ганяе кроў праз цела з патрэбнай хуткасцю, таму я амаль траціў прытомнасць. Так, зараз у мяне хапае грошай, каб не працаваць на іншай працы, але ўсе астатнія ўдзельнікі працуюць, калі вяртаюцца дадому.

Шчупальцы глабалізму, што працягнуліся з Вялікай Брытаніі, даўно аблыталі ўвесь свет. І зараз, здаецца, Аб’яднанае Каралеўства вырашыла кінуць сваю ж банду пры дапамозе Brexit. Ладна, а як зараз жывецца звычайным людзям і панкам з Шатландыі на фоне ўсяго гэтага палітычнага лайна?

Людзі з Шатландыі галасавалі супраць Брэксіта. Гэта хрэновая задума, асабіста я хачу заставацца ў Еўропе. Брэксіт заснаваны на хлусні ўладаў і абвінавачаннях імігрантаў ва ўсім лайне, што адбываецца ў Англіі, што таксама хлусня. Панкі нас любяць, але гэта нармальна, бо мы шчырыя да сваёй музыкі.


Я нядаўна пераглядаў брытанскі фільм «Eat the rich» (1987). Сутнасць гэтага кіно ўсё яшчэ з’яўляецца добрай «палітычнай перспектывай» для глабалістаў.

Ніколі не бачыў гэты фільм, так што не магу пракаментаваць.

Вы былі вельмі актыўныя ў 80-я, затым выпусцілі два альбомы ў 90-х (The Massacre (1990) і Beat the Bastards (1996). У 2000-я гг. выйшаў толькі адзін паўнафарматнік Fuck the System (2003). Да заканчэння бягучай дэкады застаўся адзін год. THE EXPLOITED будуць старацца «ўпісацца ў графік» і разрадзіцца хаця б адным альбомам ў гэтай дэкадзе або вам насраць і фанаты... не заслужылі новы альбом?

Мы напісалі мноства песень за апошнія 14 гадоў! Рэальна добрых песень, але мне патрэбныя адпаведныя тэксты для іх. Панк-музыка – гэта які ты злы. Калі я быў маладзейшым, напісанне тэкстаў давалася мне намнога прасцей, бо я ўвесь час быў злым. Але зараз я значна менш ускручны пасля таго, як ледзьве не загнуўся 6 разоў, але мы спадзяемся зрабіць чарговы альбом, толькі не магу сказаць, калі дакладна.


Ваша канцэртная падача і асабліва той шчыры некрагук альбомаў 80-х блізкі да андэграўнднага экстрэмальнага металу. Экстрымальныя стылі здольныя нараджаць і выплёўваць банды з абсалютна розным гукам і канцэпцыямі пад адным ярлыком, як і ў панку. У адным са старых інтэрв’ю ты казаў, што з металхэдаў вам бліжэй за ўсё блэк-металісты з-за сваёй бескампраміснасці. Таксама я ведаю, што ты слухаеш thrash metal. Што думаеш пра гэта сёння – ўсё яшчэ любіш хаатычную музыку ці супакоіўся з узростам?

Мы ўвесь час ігралі хуткую злую музыку, што мноства людзей успрымала як даволі брудны метал-красовер, але насамрэч гэта не так. Проста наша панк-музыка агрэсіўная і хуткая, што таксама каціруецца і на метал-сцэне.


Хутка выйдзе ў шырокі пракат псеўдабіяграфічны фільм пра MAYHEM, забанены (здаецца...) самой групай. Папярэдні матэрыял у фэнзіне быў якраз з іх канцэртным гукачом. Як бы ты адрэагаваў, калі б хтосьці зняў кіно пра THE EXPLOITED без тваёй згоды?

Я быў бы рэальна ўзбешаны і хацеў ім морды развярнуць.

З моманту твайго першага візіту ў Беларусь тут моцна закруцілі гайкі. Афіцыйна ўвялі падатак на дармаедства. Г.зн. калі ты не працуеш, то ты плаціш падатак дзяржаве, штосьці кшталту антыдапамогі па беспрацоўю. Гэтую хуету ўжо адмянілі, але ўсё роўна ўлады імкнуцца яе вярнуць, пры кожным удалым выпадку. Так што будзь гатовы, ты едзеш у краіну, дзе жывуць людзі са стальнымі яйцамі.

Калі мы апошні раз былі ў Беларусі, таможаннікі ці ахоўнікі ў аэрапорце скралі ўсе нашыя грошы. Сраныя выблядкі. Усе ўлады і кіраўніцтвы – выблядкі.


З часу першага прышэсця THE EXPLOITED у Мінск у 2002 годзе ўжо вырасла новае пакаленне пасталеўшых падлеткаў, што слухаюць рэп, поп і эмцівішны скам. Уоці, раскажы пра кожны з вашых альбомаў коратка для тых, хто нарадзіўся надта позна, каб паспець на вас падсесці. У Беларусі не круцяць канцэрты THE EXPLOITED па БТ. Распавядзі нам пра старыя добрыя дзянькі тваёй маладосці, калі вы запісвалі вашыя першыя сінглы, пра вашыя думкі ў той момант, а таксама пра вашую класіку і сучасны стан рэчаў у бандзе.

Усе нашыя альбомы крутыя! Чым больш мы рэпеціравалі, дабіваючыся патрэбнага гуку, тым мацнейшымі і хутчэйшымі яны станавіліся. Пра банду ў дадзены момант: гэты тур будзе апошнім для нашага гітарыста, бо ён сыходзіць пасля гэтых канцэртаў. Ён плануе пачаць здымаць кіно, так што жадаю яму поспехаў. Ён быў у бандзе двойчы за апошнія 20 гадоў.

Раскажы пра свае любімыя кнігі, альбомы і фільмы, якія ты зараз каціруеш.

Мае любімыя фільмы – гэта «20 дзён ночы», «Хэлоўін», «Чужы». Я насамрэч не вельмі шмат чытаю, але ў свой час перачытаў шмат кніг аўтарства Джэймса Хэрберта, які напісаў шмат добрых фільмаў жахаў.


Юбілейны тур па былому СССР, прысвечаны 40-гадоваму юбілею банды, пачынаецца ў панядзелак 25.02.2019 у Кіеве. Вы будзеце іграць на тэрыторыях, што маюць прамыя палітычныя канфлікты інтарэсаў і менавіта зараз сітуацыя даволі выбухованебяспечная. Хаця, з канцэпцыяй хаосу і поўнага піздзеца, што ты ўсхваляеш у сваіх тэкстах, гэта добра спалучаецца. Ваш канцэрт прыходзіцца на перыяд палітычнага апакаліпсіса тут, у Беларусі, прама зараз. Чаго ты чакаеш ад усяго тура?

Чаго я чакаю ад усяго тура – гэта таго, каб бліскуча адыграць, і я ў рэальным захапленні ад таго, што мы будзем у Беларусі, Украіне, Расіі, Сібіры. Калі я заснаваў банду 40 гадоў таму, то і на міг не марыў, што буду выступаць у гэтых краінах. Так што гэта гонар для мяне. Магчыма, гэта апошні раз, калі мне ўдасца там сыграць.

У мінулы раз у Мінску вам устроілі экскурсію ў псіхушку. Як ты лічыш, гэта быў добры «разагрэў» перад мінскім канцэртам?

Шчыра кажучы, не магу ўспомніць. Адкуль ты гэта ўзяў?


Я чытаў пра гэта ў матэрыяле беларускай «Музычнай газеты», якая даўно загнулася. Зараз у Беларусі няма буйных друкаваных музычных выданняў. Ха-ха, а памятаеш знакамітую газавую атаку на першым канцэрце THE EXPLOITED у Беларусі?

Так, газавую атаку я памятаю, гэта было проста вар’яцтва. Але такім чынам гэта ўжо частка гісторыі THE EXPLOITED.

Уоці, што б ты хацеў сказаць сапраўдным панкам з Беларусі? Хтосьці з іх трапіць на канцэрт, хтосьці не. Які пасыл тым, хто паважае THE EXPLOITED тут і выкарыстоўвае вашу музыку як допінг, што дазваляе маральна спраўляцца з адбываючымся навокал лайном?

Я паважаю ўсіх людзей, хто быў верны THE EXPLOITED усе гэтыя гады, таму што без іх THE EXPLOITED не былі б тут сёння. І большасць з іх ведае – мы шчырыя ў нашай музыцы і never sold out!
Ці вязеце вы ў тур касеты, вініл, CD і афіцыйны мерч ад банды? Калі так, то якая цанавая палітыка будзе ў банды?

Не думаю, што ў нас будзе нейкі мерч, але, магчыма, штосьці будзе ў Расіі, бо ўвесь тур арганізуюць расіяне, і, звычайна, калі мы там іграем, арганізуецца продаж нашых маек.


Ледзь не забыўся. А што за сыр-бор у цябе з Джэла Біяфра? DEAD KENNEDYS нароўні з THE EXPLOITED адна з лепшых панк-груп. Хачу даведацца ад цябе асабіста. Што, дзе і калі адбылося? Чаму ты лічыш боса лэйбла Alternative Tentacles Records, што даў пуцёўку ў жыццё мноству незалежных банд, мудаком?

З Джэла Біяфрай справа ў тым, што я ненавіджу сраных ілгуноў. Ён неяк выступаў у Брытаніі, у яго бралі інтэрв’ю і спыталіся, якія банды з Брытаніі яму падабаюцца. Ён назваў некалькі каманд. Праз паўгода я быў у ЗША і ўбачыў інтэрв’ю, якое ён даў, калі вярнуўся ў ЗША. І ён абсіраў «балбатню» пра групы з Брытаніі, калі ён іх хваліў. І тут я падумаў, што за сраны ідыёт! Калі ты не любіш штосьці і ты ў іншай краіне – не кажы «о, так, яны мне падабаюцца», пасля чаго вяртаешся дадому і абсіраеш іх. Проста кажы адразу, што яны гаўно, у першым месцы! Гэта тое, чаго я ніколі не буду рабіць, гэта хлусня. Калі ў мяне пра штосьці пытаюцца, я кажу гэта адразу як ёсць, прама ў твар, і гэта тое, за што мяне паважаюць! Punks not Dead !!!!

Дзякуй за твой час. І, тым не менш, было б цікава атрымаць адказ пра твайго пупса.

Мой пёс завецца Вульфі і ён малюсенькі памеранскi шпіц. Большасць часу ён маленькі гаўнюк, але ў яго вялікая індывідуальнасць. Гэта даволі ўгарна, як людзі пяляцца, калі я з ім выходжу. «О, паглядзіце на гэтага панка з гэтай маленькай тупой сабачкай... О, а яна не дурненькая, яна фантастычная...» ЛОЛ!


Уоці, здаецца, гэта першае інтэрв’ю з табой для беларускамоўнага фэнзіна. А ты ведаеш, што на беларускай мове «thank you» будзе «дзякуй»? Я маю на ўвазе, што калі ты будзеш гаварыць у Беларусі са сцэны «спасибо» (думаючы, што гаворыш на беларускай) замест «дзякуй», то гэта будзе не годна.

Так, я разумею, пра што ты. Я ўжо гэта ведаю, але не магу выгаварыць усё роўна.

Уоці, на маю думку, THE EXPLOITED падобныя на панк-касцёр. Я маю на ўвазе, што пакуль вы гарыце, панк будзе жывы. Беражы сябе і поспеху з бандай!

Усяго найлепшага! Wattie, THE EXPLOITED.

Хтонiк`zine, Беларусь

https://vk.com/club58178865
https://www.facebook.com/htonik.belarusian

понедельник, 31 декабря 2018 г.

Турэ Сцьерна з NECROMORBUS STUDIO: «У блэк-метале, здаецца, натхненне забароненае»



Да гэтага часу публікацыі фэнзiна Хтонiк былі пераважна з людзьмі, што пiшуць сваю музыку і выконваюць яе са сцэны. Сённяшняе ж эксклюзіўнае інтэрв’ю – хоць і таксама з таленавiтым музыкантам, але ў першую чаргу з персонай, прычаснай да стварэння металу іншым чынам. Праца гэтага чалавека часта застаецца ў ценю, але ў той жа час менавiта яму асобныя опусы абавязаныя сваім легендарным гукам. Мы пагутарым з Турэ Сцьерна, вядомым у падзямеллi як Necromorbus, – шведскім прадусарам, уладальнікам Necromorbus Studio, канцэртным гукарэжысёрам MAYHEM і ARCTURUS. Акрамя шведскiх культаў FUNERAL MIST, OFERMOD, MALIGN, ARMAGEDDA на яго рахунку праца з папулярнымi WATAIN, SHINING, DESTRÖYER 666, псiхадэлiчнымi JESS AND THE ANCIENT ONES і многімі іншымі. Такiм чынам, сёння мы заглянем у кузню металу знутры, пагаворым пра гук, блэк-метал ды iншыя забабоны. Хто ведае, магчыма, хтосьці з беларускіх банд пасля прачытанага вырашыць спакаваць інструменты і адправіцца на Скандынаўскі паўвостраў, каб запісаць там свой чарговы LP...

Турэ, перш чым распачаць гэтае інтэрв’ю, хачу выказаць табе сваю павагу за ўклад у шведскую блэк-метал сцэну 2000-х гадоў. Многія выдатныя работы былі запісаныя пры тваім асабістым удзеле як музыканта або прадусара. І, нарэшце, ты ўжо даўно з’яўляешся ўладальнікам уласнай студыі...

Дзякуй вялікі, заўжды прыемна такое чуць.

Некаторы час назад я займаўся рэвізіяй шведскага БМ 2000-ых. Не так даўно ў Беларусі мелі месца канцэртныя выступленні спачатку чэхаў INFERNO, а пазней нідэрландцаў INFINITY. Тваё імя і назва тваёй студыі прамільгнулі ў буклетах апошніх альбомаў гэтых гуртоў. Пералічаных нагод дастаткова, каб прапанаваць табе зрабіць інтэрв’ю для фэнзіна. Дарэчы, што думаеш пра гэтыя і іншыя нескандынаўскія банды? Ці маюць яны шансы канкурыраваць з прадстаўнікамі прымардыяльных лакацый т.зв. «другой хвалі» блэк-металу?

Ну, я б сказаў, гэта даволі высакамерны падыход – лічыць нардычны метал дамінантным. З аднаго боку праўда тое, што ў 90-я на паўвостраве сапраўды быў магутны ўсплёск гуртоў, але ж адначасова існаваў прыстойны шэраг каманд і на іншых тэрыторыях, што часта заводзіла стыль у вельмі цікавыя кірункі. Напрыклад, штосьці настолькі страшнае і злавеснае выпраменьвае блэк-метал з Усходняй Еўропы, што здаецца, вы сапраўды павінны быць адтуль, каб гэта іграць. Успамінаецца характэрны сыры гук гуртоў з Паўднёвай Амерыкі: ніводная паўночная каманда так не іграе. Тут можна працягваць, прыводзячы і іншыя прыклады. Проста неакторымі рэгіёнамі часта грэбуюць выключна з-за малой колькасці каманд. Тым не менш, штосьці магічнае адбылося ў Нарвегіі ў тыя часы, і ў крыху меншай ступені таксама ў Швецыі.

Калі казаць пра сучаснасць, мушу заўважыць, што я ўдзяляю мала ўвагі таму, што дзеецца па-за межамі творчасці тых артыстаў, з каторымі я працую. Магчыма, я дасягнуў той адметкі, калі мае вушы ўжо не патрабуюць запаўнення новым стафам. Я больш засяродзіўся на тым, каб паскорыцца з праслухоўваннем старэйшых рэлізаў, якія я прапусціў, што я лічу нашмат больш карысным. І мне сапраўды падабаецца слухаць групы, з якімі я працую. Канешне, пры гэтым ты непазбежна трапляеш у іх музыку, і ў многіх з іх ёсць сапраўды класныя рэчы. INFERNO, якіх ты прыгадаў, – без сумненняў яркі прыклад, праца з імі была абсалютным гонарам.


Бачыў гэтых чэхаў ужывую і слухаў іх рэлізы. Апошнія дзьве работы, да якіх ты прыклаў руку, гучаць найбольш пераканаўча. Падобна на тое, што ты моцна дапамог ім у студыйнай працы як прадусар і што яны пільна прыслухоўваліся да тваіх рэкамендацый. Пасля прагляду спісу тваіх кліентаў у мяне няма сумненняў, што ты аддаеш перавагу прамому ўзаемадзеянню з бандамi ў Necromorbus Studio, бо ты асабіста паказаў сябе на цэлай кіпе рэлізаў, з якімі працаваў.

Канешне, многае залежыць ад прадакшна, але найбольшую асалоду я атрымліваю, калі выконваю больш крэатыўную ролю падчас працы над альбомам. І апошнім часам я ўсё больш і больш выконваю выключна гэтую ролю, давяраючы кампанаванне трэкаў камусьці іншаму – ці то майму асістэнту, ці то інжынеру лакальнай студыі або самім групам  – і затым зноў уступаю ў гульню падчас міксавання. Такі падыход дазваляе мне сфакусіравацца на мастацкім баку рэчаў замест таго, каб прадзірацца праз бясконцыя гітарныя дублі, што замыльвае настолькі, што можна згубіць бачанне ўсёй карціны. Што датычыцца INFERNO, яны мелі даволі дакладнае паняцце таго, чаго жадалі дамагчыся ў выніку на альбомах, так што тут варта казаць хутчэй пра маю інтэрпрэтацыю іх бачання. З гэтым гуртом вызначальна вельмі цікава працаваць, яны заўсёды імкнуцца пашырыць межы, вырвацца за рамкі жанру, і я сапраўды цаню іх давер.


Зраблю здагадку, што табе не вядомыя групы з маёй тэрыторыі... Між тым, наша маленькая сцэна – гэта андэграўнд у чыстым выглядзе. Паўнавартасныя туры для экстрэмальных метал-гуртоў у маёй краіне малаверагодныя па прычыне неразвітой клубнай культуры, строгіх адміністрацыйных забарон і бюракратычных механізмаў, што не пакідае шансаў для правядзення нішавых андэграўндных мерапрыемстваў на цалкам легальных падставах. Так, арганізатары маюць пралазы і канцэрты праходзяць час ад часу. Але ўсё гэта хутчэй промахі ўлад і вынік, магчыма, некаторага блату ў адпаведных урадавых установах. Ці звязваўся з табой хто-небудзь з Беларусі ў сувязі з тваёй прафесійнай дзейнасцю – наконт студыйнай работы або мастэрынга? Ці чуў ты дэма-запiсы або рэлізы нашых лакальных брыгад?

Не, не прыпомню. Я атрымліваю запыты з усяго свету, але ж Беларусь пакуль у гэтым плане белая пляма. Калі нейкая банда зацікаўленая, яны вызначальна могуць выйсці са мной на кантакт. Я разумею, многіх можа адштурхоўваць верагодна высокая цана, але я часта гатовы да ўзаемадзеяння нават з абмежаваным бюджэтам.

І гэта праўда, я зусім нічога не ведаю пра беларускую сцэну, але ж я ў цэлым не сачу і за сучаснай сусветнай сітуацыяй. А знаходка старых рэлізаў з вашай краіны, відаць, малаверагодная па прычыне рэжыму.

Таксама мне добра знаёмыя цяжкасці з правядзеннем канцэртаў у краях накшталт вашага. Але хачу запэўніць, што мы заўсёды шукаем магчымасці зрабіць шоў у такіх месцах, так што як толькі з фінансавага боку ўсё ідзе больш-менш, я заўсёды стараюся, каб яны адбыліся.


Слухай, Турэ, а што шведы наогул ведаюць пра жыццё ў Беларусі? Якія стэрэатыпы прыходзяць на розум – як вы бачыце нас звонку?

Без паняцця, шчыра кажучы. Магу сказаць, што людзі ў цэлым няшмат ведаюць пра вас. Дарэчы, я пару гадоў таму збіраўся наведацца ў Беларусь, проста каб пабываць у іншых мясцінах, але ўжо адно толькі атрыманне візаў было такім раздражняльным, што мне не ўдалося праз гэта прадзерціся. Можа, зараз што інакш.



Ці ёсць адчуванне, што ты нанава перапісваеш экстрэмальны метал? Я маю на ўвазе твае сённяшнія студыйныя поспехі. Пасля працяглай работы ў гэтай вобласці тваіх слаўных папярэднікаў-шведаў, такіх майстроў, як Томас Скоксберг, Дэн Сванэ, Пітэр Тагтгрэн і некаторых іншых...

Гэтая тройка, якую ты прыгадаў, бадай, больш за ўсіх натхніла мяне, калі гаварыць пра прадакшн. Дадаў бы яшчэ Пітэна з Grieghallen. Мой густ крыху змяняецца з часам, але калі я працую з рознымі артыстамі, мне прыносіць асалоду закапацца ў больш старыя запісы і паспрабаваць працаваць у тым жа рэчышчы. Я ўвесь час шукаю больш і больш у люстэрку задняга віду (часткова таму, што мяне жудасна дастала гамагеннасць сучаснага прадакшна) і я амаль апантаны пошукам таго, як было дасягнутае тое ці іншае канкрэтнае гучанне, якое абсталяванне выкарыстоўвалася і гэтак далей. Так што я б не сказаў, што я перапісваю штосьці, можна толькі сказаць, што я кладу штосьці новае на стол.



Здаецца, андэграундны блэк-метал зараз заціх у Швецыі. Толькі камерцыйна паспяховыя каманды тыпу WATAIN і SHINING на кані. Яркіх новых імёнаў сярод шведскага экстрэмальнага (!) блэк-металу на сусветнай сцэне не відаць. Напэўна, вы гадуеце вашых дзяцей і назапашваеце сілы, каб затым зноў сабрацца і спаліць нябёсы ў фінальнай бітве напрыканцы часоў. У самым бліжэйшым Апакаліпсісе, каторы можа адбыцца ў наступныя выходныя...

Насамрэч, не магу адказаць, бо я мала ведаю з таго, што адбываецца ў Швецыі. Упэўнены, усё яшчэ ёсць добрыя банды, я працую з некаторымі, што іграюць сапраўды класную музыку, так што дакладна павінна быць больш. Проста я ні за чым не сачыў ужо даўно і наўрад ці ўзнаўлю гэта ў бліжэйшы час.



Магчыма, гэта дзіўнае пытанне… Але якога хрэна ўсе шведскія банды пастаянна прытрымваюцца аднатыпных меладычных гармоній? І чаму амаль у кожнай шведскай блэк-метал банды ёсць рыфы з DMDS, якія яны выкарыстоўваюць як музычныя клішэ? Гэта што, звязана з гісторыяй шведа Дэда? Ці сапраўды вы, шведы, лічыце, што маеце прамое права на цытаванне нарвежскай класікі? Мне цікава даведацца пра гэта ад цябе асабіста, г.зн. з першакрыніцы. У той час як я задаю гэтыя пытанні, знаходзячыся ў беларускім гета.

Калі б выкарыстоўваліся канкрэтныя рыфы, гэта быў бы плагіят. Але, верагодна, ты больш маеш на ўвазе відавочнае натхненне. І мне падаецца гэта дзіўным, асабліва калі гаворка пра блэк-метал: калі ўзяць, напрыклад, блюз, то табе цяжка будзе знайсці чалавека, які б вінаваціў блюзавыя групы за крадзеж адзін у аднаго рыфаў і выкарыстанне адных і тых жа прагрэсій акордаў і малюнкаў. Магчыма, блюз – гэта самае экстрэмальнае параўнанне, але тое самае ва ўсіх стылях. Кожны заўсёды будзе чэрпаць натхненне ў іншых, такім чынам музыка прагрэсуе. Некаторыя – вельмі, вельмі нямногія – выдаюць штосьці ўнікальнае, і астатнія становяцца паслядоўнікамі. Але у блэк-метале, здаецца, натхненне забароненае. Усё абавязанае быць унікальным, і калі штосьці гучыць падобна на штосьці, то адразу кляймуецца «копіяй» (некаторымі). Я абсалютна не прытрымліваюся такой ідэі, у мяне нуль праблем з артыстамі, што чэрпаюць натхненне ў творчасці іншых. Ты згадаў «музычныя стандарты». Так гэта і называецца. І у дадзеным канкрэтным выпадку выглядае нейкай «шведскай» адметнасцю. Не зусім разумею твае заўвагі.



Ці праўда, што ў Швецыі міністэрствы асветы, культуры і вярхушка кіраўніцтва падтрымліваюць богазняважлівы блэк-метал? Але калі сурёзна… Ці буду я мець рацыю, сцвердзіўшы, што, як і ў Нарвегіі, шведская блэк-метал сцэна паступова становіцца яркай турыстычнай цікавосткай? Здаецца, гэта прадукт скандынаўскага культурнага экспарту, які выгадней манетызаваць, чым забараняць…

Гучыць трохі дзіўна, але, відаць, ты адсылаеш да таго факта, што ў Швецыі культурная дзейнасць можа атрымаць дзяржпадтрымку. Так, ці то вязанне, ці то гульня ў брыдж, ці то ганчарная справа, ці то ігра ў бандзе, – усё трапляе пад адну катэгорыю (у асноўным як «супольная актыўнасць»), і тут няма дыскрымінацыі.

Што тычыцца славутасцей для турыстаў, у чым канкрэтна будзе забава? Нейкага кшталту помнік блэк-металу, які людзі будуць наведваць?

Якія з груп, у каторых ты прымаў удзел, ты лічыш лепшымі і самымі ўплывовымі ў доўгатэрміновай перспектыве?

Хмм. Ніколі ўсур’ёз пра гэта не думаў. Не магу сказаць.


Добра, тады я табе трохі дапамагу ўспомніць. FUNERAL MIST – Devilry. Раскажы пра крэатыўны бок гэтага запісу, калі яшчэ памятаеш нейкія цікавыя падрабязнасці. Я чытаў у адным старым інтэрв’ю з Арыёхам, што на момант выхаду гэты бязбожны запіс даволі хрэнова прадаваўся. Але зараз ён, здаецца, стаў класікай жанру…

Ён быў вельмі сырым ва ўсіх сэнсах. У той час мы шмат рэпеціравалі, у мяне была ў распараджэнні студыя з поўным абсталяваннем і вельмі мала іншай працы, так што ў нас было шмат «студыйных рэпетыцый». На момант пачатку запісу ўсё выглядала цэльна і справа была толькі ў добрых дублях і налажэнні дарожак. Абсталяванне ў той час было прымітыўным, мы пісаліся на плёнку і не было гаворкі пра рэдагаванне. Усе барабаны запісваліся з першага дубля, наколькі я памятаю, так што там і тут можна пачуць выпадковыя рым-шоты. Бас і гітары не занялі шмат часу, трохі больш заняў вакал. У той час я выкарыстоўваў ADAT, і кожны, хто меў справу з гэтым фарматам, ведае, што гэта за забава, калі хочаш зрабіць шмат налажэнняў дарожак. Палову часу даводзіцца проста чакаць, пакуль ідзе сінхранізацыя.


Не так даўно выйшаў чацвёрты альбом FUNERAL MIST. Гэта ўзор абдуманага падыходу да крэатыўнасці, вытрыманы ў строгіх рамках кансерватыўнага стылю. Добры прыклад шведскага блэка без аніякіх саладжавых мелодый. Ці ёсць у цябе звычка азнаёмлівацца з новымі рэлізамі банд, у якіх раней удзельнічаў?
                                                                                                                              
Не, пакуль яшчэ не чуў яго. Хаця сустракаў шмат людзей, што яго хваляць.



OFERMOD – Mystérion Tés Anomias, Part II. У гэтай «супольнай актыўнасцi» ты змятаў усё на сваім шляху пры дапамозе барабаннай устаноўкі. Як зараз успамінаеш тыя дзянькі? Калі ты быў яшчэ малады і актыўны як музыкант адной з самых крутых і вядучых (на той момант) андэграўндных шведскіх блэк-метал банд…

З нашмат меншым гонарам, чым ты, мяркую, чакаеш пачуць. Гэта быў даволі расчаравальны час, калі ў Мікi былі сапраўды вялікія праблемы з гераінам і тоны патэнцыялу былі страчаныя на гэта. Мне вельмі радасна ведаць, што ён урэшце завязаў і працягнуў творчасць групы, але той перыяд, калі я быў у бандзе, быў вызначальна не тым, чым мог бы стаць. Мы рабілі добрую справу, але час быў сапраўды кепскі для ўсяго.


Профільнае пытанне. Як лiчыш, наколькі моцна ZYKLON-B са сваiм Blood Must Be Shed EP у сярэдзiне 90-х паўплываў на развіццё экстрэмальнага блэк-металу? Гэта быў пазалімітавы ўзровень хуткасці, добра памятаю тыя часы.

Гэты EP быў далёка не ўсім знакавым у тыя часы. Адначасова выходзіла мноства падобных рэлізаў (Без каментароў - прым. Хтонiк). Я б не назваў менавіта яго аднаго ўплывовым. Шчыра кажучы, у мяне нават яго няма. Наколькі я памятаю, гук быў не вельмі якасным, і гэта ўсё.



А як вашае блэк-метал кола ўспрымала DARK FUNERAL тады? У 1998 годзе яны выступалі на арэне ў Мінскім дзяржаўным цырку. На маёй тэрыторыі гэта вельмі папулярная банда з сярэдзіны 90-х гадоў. Хачу сказаць, што яны былі і да гэтага часу застаюцца значна больш папулярнымі ў народзе, чым любая з банд, да якіх меў дачыненне ты. Ці лічацца яны ў Швецыі свайго кшталту піянерамі? Ці сталі яны сёння медыя-персонамі на вашым ТБ, як, напрыклад, SATYRICON у Нарвегіі?

Яны вызначальна не медыя-персоны. Хтосьці з іх быў на ТБ некалькі разоў у 90-я, наколькі я памятаю, але ж было гэта вельмі даўно. Я сапраўды не сачу за імі, бачу, яны выпускаюць альбомы час ад часу, іграюць канцэрты. Асабіста я з імі не знаёмы. Хаця абсалютна не стану спрачацца – у пачатку яны рабілі сапраўды добрыя рэчы. Першы EP для вялікай колькасці людзей пераадолеў разрыў паміж death і black-металам пры дапамозе крыху больш даступнага прадакшна і інавацыйных аранжыровак, а Secrets of the Black Arts у сваю чаргу ўстанавіў новы стандарт для блэк-металу, як у плане ігры, так і прадакшна. Экстрэмальна агрэсіўны альбом, мне ён да гэтага часу вельмі падабаецца.


Вядома, што пачатковы варыянт Secrets of the Black Arts ад Дэна Сванэ і студыі Unisound быў забракаваны самімі музыкантамі. У афіцыйным рэлізе, над каторым працаваў Пітэр Тагтгрэн, акцэнт ссунуты на брутальны гук, выкарыстанне метранома і больш тэхнічна дасканалую рытм-секцыю. Як паказаў час, гэта было правільнае рашэнне.

Згодзен. Але калі я ўпершыню пачуў запіс студыі Unisound, ён мне вельмі спадабаўся, так што крыху шкада, што ён не пабачыў свет. Канешне, сёння, упэўнены, яго можна знайсці і паслухаць у тым ці іншым выглядзе, але тады я чуў толькі некалькі песень адзін раз дома ў вакаліста, і ніколі больш. Мяркую, зараз гэтая версія ёсць на YouTube ці кшталту таго. Або, магчыма, нават выпускалася? Часы змяняюцца.


Яна была афіцыйна выдадзеная як бонус-дыск да аднаго з больш позніх рэлізаў. Скарыстаўшыся выпадкам, пацікаўлюся тваім меркаваннем наконт альтэрнатыўнага міксу 1995 года другой шведскай нятленкi – альбома Storm of the Light`s Bane ад DISSECTION.

Я нават не ведаў, што існуе альтэрнатыўны мікс.

Ладна, раз ужо ты сам згадваў Пітэна і Grieghallen Studio, то я буду вымушаны спытаць цябе пра яшчэ адну бясспрэчную класіку нардычнага БМ, што мае адносіны да тэмы. Што ты думаеш пра альтэрнатыўны мікс 1993 года дэбютніка EMPEROR?

Той жа адказ…


Ён выходзіў у якасці бонус-дыска на In The Nightside Eclipse 20th Anniversary 2CD Edition. Я рэкамендую, калі любіш арыгінал. «Новая» версія пашырае межы гэтай даўно знаёмай класічнай работы для ўспрымання.

Праз магію таго, што гэта не жывое інтэрв’ю, я ўзяў ды паслухаў яго на Spotify. Што ж, добры мікс, блізкі да арыгінальнай версіі, канкрэтныя дэталі вымалёўваюцца крыху лепш. І ўсё ж слухаецца трохі з дзіўным адчуваннем пасля таго, як чуў альбом мільён разоў.



Улічваючы, што ты з’яўляешся канцэртным гукаржысёрам MAYHEM і ARCTURUS, было б цікава пачуць твой аповяд пра культуру гукарэжысуры ў тых краінах, якія ты паспеў наведаць. Дзе быў самы лепшы апарат/гук і наадварот? Ці былі кур’ёзныя сітуацыі, пра якія дагэтуль немагчыма забыцца?

У цэлым можна казаць не пра нейкую спецыфіку гукарэжысуры, а пра адносіны ў цэлым у розных краінах. Канешне, маеш справу з тэхнічнымі штукамі і асаблівасцямі, кшталту мясцовага дапушчальнага ўзроўня гуку і г.д., але важней – гэта як да цябе ставяцца, як справіцца з правядзеннем шоў у цэлым, якія праблемы могуць быць на самой пляцоўцы і г.д. Зараз я значна больш удзельнічаю ва ўсёй арганізацыі тураў і канцэртаў, у асноўным ад стадыі планавання да непасрэдна самога шоў, і важна ведаць, як усё працуе ў розных месцах, і прыстасавацца да гэтага ў пэўнай ступені. Можна прывесці ў прыклад людзей, што прыязджаюць з месцаў, дзе культура, магчыма, аказала надта моцны ўплыў на іх, таму яны будуць падарожнічаць па ўсяму свету і паводзіць сябе аднолькава ўсюды, куды б ні пайшлі. Калі вы прытрымліваецесь такога падыходу, напрыклад, спрабуючы арганізаваць шоў у Японіі, у вас будуць праблемы. Я мяркую, што шведскасць, якая праяўляецца ў неімкненні займаць надта шмат месца і не спрабаваць выстаўляць сябе чымсьці большым, чым ты ёсць, дапамагае. Не хачу гэтым сказаць, што я мяккі ў перамовах, і часам нават самому даводзіцца здзіўляцца ўласнай гаўністасці, але вельмі важна ўмець валодаць сітуацыяй і ведаць, дзе можна націснуць, а дзе лепш саступіць.

Можа падацца, што я ўхіляюся ад прамога адказу. У пэўнай меры так і ёсць, бо я сапраўды не вельмі хацеў бы прыводзіць канкрэтныя выпадкі. Месцы розныя. Адзін раз усю дарогу прыходзіцца ісці ў гару, другі раз усё гладка. У рэшце рэшт шоў мусіць быць зроблена і прагучаць, выглядаць як належыць. І калі яно адбываецца, то шлях, які вёў да гэтага, становіцца другасным.


Колькі канцэртнiкаў будзе яшчэ рэалiзавана, перш чым сучасныя MAYHEM пойдуць у Necromorbus Studio, каб запiсаць ды прадыктаваць новыя стандарты для паслядоўнікаў?

Яны зробяць гэта як толькі пажадаюць! Ха-ха, бадай табе лепш абмеркаваць гэта з імі, чым са мной (Хм... - прым. Хтонiк).



Якія твае асабістыя адносіны да немузычнага і па сваёй сутнасці цёмнага рытуальнага боку тых працэсаў, на каторых узвышаецца фундамент MAYHEM? У рэшце рэшт, гвалтоўныя смерці двух удзельнікаў усё-такі тэхнічна з’яўляюцца прамымі чалавечамі ахвярапрынашэннямі эгрэгару The True Mayhem.

Павер, мае думкі на гэты конт даволі сумныя. Мне заўсёды падабалася, калі культурнае самавыражэнне даходзіць да крайнасці, асабліва калі гаворка пра музыку. Я таксама не хачу бачыць, як блэк-металісты жартуюць і весяляцца на ТБ, таму што гэта разбурае чары, нават калі ў жыцці яны такімі і ёсць. Сэнс такі, што калі ты робіш справу, рабі да канца або займайся чымсьці іншым. І ў гэтым і сутнасць: MAYHEM давялі ўсё да самага краю. Зараз вы бы не атрымалі такой рэакцыі, людзей ужо нішто не шакіруе, але тады гэта было па-за межамі ўсяго. У той жа час, людзі глядзяць праз адну прызму на забойства і самазабойства, але я б сказаў, што гэта былі прынцыпова розныя рэчы. Вы павінны памятаць, што гэта была група дзяцей ва ўзросце 20 гадоў, што рабілі страшныя рэчы, шакіруючы свет, і яны былі людзьмі таксама. Дэд не быў псіхічна ўстойлівым, калі вырашыў скончыць сваё жыццё. Многія людзі сутыкаюцца з суіцыдальнымі думкамі, асабліва ў такім узросце, і вы можаце ўнесці гэта ў мастацтва і стварыць штосьці крэатыўнае такім чынам. Але гэта вызначальна трагедыя, што ён скончыў сваё жыццё, і я ўпэўнены, многія з акружаючых яго людзей адчувалі сябе вінаватымі, што не заўважылі папераджальных знакаў і не аказалі яму падтрымкі, якая, верагодна, была яму неабходная.

Што тычыцца забойства Ойстэна, то тут мела месца варожаць з благім чалавекам. Ён заўсёды імкнуўся захаваць сваю персону, большую, чым жыццё, і ў выніку быў забіты чалавекам з псіхапатычнымі схільнасцямі і таго ўзросту, у якім у людзей яшчэ не стае вопыту, каб з імі справіцца. Гэта не было ніякім «чалавечым ахвярапрынашэннем», проста хрэновы выпадак. Я бачу гэта толькі так, што цудоўны кампазітар быў вырваны з гэтай планеты вельмі рана. Другі выдатны кампазітар апынуўся ў турме. Нічога добрага ў гэтым няма, нічога «cool and evil». Хаця з гэтага атрымалася і неблагая гісторыя.


Зменім тэму. Раскажы нам пра сваё дамашняе стэрэа. Якую школу гуку ты выбіраеш для ўцехі ўласнага слыху, якія ўзмацняльнікі, DAC, кабелі і іншае абсталяванне ты выкарыстоўваеш?

Я не займаюся гэтай дурасцю. У мяне добрыя калонкі і прыстойны ўзмацняльнік. Усё астатняе – гэта развадзілава. Але ж, мяркую, у некаторых людзей ёсць шмат лішніх грошай.

Гэта праўда, што трэба патраціць шмат часу і грошай, каб метадам падбору знайсці здавальняючы гук. Я эксперыментаваў з рознымі праваднікамі і дакладна ведаю, што іх уплыў на гук у сістэме добрай якасці відавочны. У маім Hi-Fi асабіста я аддаю перавагу правадам з чыстага срэбра ў якасці злучальных кабеляў. Напрыклад, мае сябры (і нават дзяўчыны) таксама чуюць відавочную перавагу ў гуку на срэбнай нямецкай монажыле супраць японскай медзі LCOFC.

Ты чуеш розніцу паміж кабелямі, таму што чакаеш пачуць гэтую розніцу. Ва ўмовах добрага сляпога эксперыменту ты не пачуеш аніякай розніцы. Я бы мог і больш падрабязна растлумачыць, але не думаю, што гэтае інтэрв’ю мусіць быць пра гэта (Без каментароў - прым. Хтонiк).

У свой час я пільна падышоў да выбару студыйных манітораў, перабіраючы розныя мадэлі, і ў выніку тое, што мяне цалкам задавальняе ўжо на працягу апошніх 25 гадоў, – гэта Yamaha NS-10 і Trident HG-3. Больш важна аднак і тое, што я шмат працаваў над тым, каб настроіць само памяшканне, ад гэтага яно ўвесь час выглядае даволі камічна. Памяшканне мае велізарны ўплыў на гук. Вазьміце характарыстыкі любога дынаміка, абсалютна любога. Дыяграма будзе выглядаць амаль плоскай. Гэта тое, што публікуецца пасля тэстаў дынамікаў, якія праводзяцца ў бязэхавых камерах. Нічога дрэннага ў гэтым няма, дрэнна тое, як людзі гэта чытаюць. Вяртаючыся да эксперыментаў з вымярэннямі: адыдзіце на 3 метры ад мікрафона і паглядзіце, які будзе вынік. Адстаўце яго яшчэ на тры метры. Перамясціце на метр управа, на метр уверх і г.д. Вы атрымаеце абсалютна розныя вынікі, асабліва ў неапрацаваным памяшканні, дзе людзі звычайна слухаюць музыку. Затым параўнайце гэта з тым, як людзі трацяць велізарную колькасць грошай на рэчы, што даюць мізэрную (калі наогул дюць) розніцу ў гуку, каторая ў асноўным будзе раўняцца перамяшчэнню галавы на 2 см улева, і зразумееце, чаму мяне гэта зусім не цікавіць.

Для паўнаты адказу раскажу, што дома ў мяне пара B&W DM603 і JVC-«якісьці там»- узмацняльнік. Размяшчэнне ў пакоі такое, што, калі б так жа было ў дыспетчарскай у студыі, гэта прымусіла б мяне ванітаваць. Але тут зусім іншае. Гэта дамашняя сістэма, на якой я многа чаго слухаю, пакуль адпачываю на канапе, гатую, чытаю, папіваю кактэйль ці раблю што заўгодна. Я проста не вельмі заганяюся ў гэтым плане, канешне, не лічачы сітуацый, калі гук поўная каша.


Якога прынцыпу ты прытрімліваешся пры рабоце над мастэрынгам для CD, як кантралюеш негатыўныя эфекты ад кампрэсіі, якая прыўносіць скажэнні і забівае дынамічны дыяпазон студыйнага майстара? Што ты можаш сказаць адносна так званай «вайны гучнасці» і яе ўплыву на гучанне метал-рэлізаў?

На шчасце, падаецца, што мы рухаемся ў правільным кірунку, людзі ўсё больш усведамляюць негатыўны эфект ад руйнавання чагосьці на біты дзеля таго, каб зрабіць «гучней» (бессэнсоўны эпітэт у любым выпадку). Калі мне не дадуць зусім ніякіх інструкцый, калі я атрымаю мікс, то я зраблю тое, што, на маю думку, прадставіць матэрыял найлепшым чынам, незалежна ад гучнасці. Часам я атрымліваю просьбы «зрабіць гучней», на якія заўсёды адказваю, што я магу, але ў той жа час тлумачу, што гэта кампраміс і ад гэтага пацерпяць дынаміка і напор. У рэшце рэшт усё залежыць ад таго, чаго хоча кліент, але большасць, бадай, прыслухаецца да маёй парады і пакіне ўсё як ёсць. Дарэчы, зараз гэта ўжо вялікая рэдкасць, каб хтосьці прасіў зрабіць  мікс «гучным». Так што, мяркую, грамадскія высілкі спыніць гэтае вар’яцтва прыносяць вынік. Стрымінгавыя сэрвісы таксама рухаюцца ў правільным кірунку, узроўні матэрыялаў для пампавання працягваюць зніжацца. Гэта азначае, што калі твой майстар задраны, яго ўзровень будзе паніжаны да сярэдняга, і тое, што павінна было здавацца гучным, будзе выглядаць тым, чым з’яўляецца на самой справе: плоскай аўдыямазнёй.



Як ты адносішся да рэлізаў магазінаў кшталту HDTracks, Qobus, Onkyo Music? Аўдыяфілы заўважылі, што часта лічбавыя рэлізы ўступаюць вінілавым версіям, студыйныя майстары каторых усё-такі не распаўсюджваюцца ў лічбавым фармаце. Магчыма, гэта зроблена дзеля захавання вінілавага статус кво сярод аўдыяфілаў. Якое тваё меркаванне на гэты конт?

Што тычыцца згаданых табой рэчаў, маё меркаванне вельмі простае: некампрэсаванае аўдыё 44.1kHz, 16 bits – ідэальны фармат для праслухоўвання медыя, і, агульна кажучы, добрай якасці mp3 таксама падыдзе. Калі людзі жадаюць патраціць на гукавы тракт вялікія грошы, гэта іх справа. Хаця людзі «адчуваюць» розніцу, і калі пачынаюцца такія размовы, я проста перастаю слухаць. Ты можаш параўнаць файлы, і яны будуць у нуль, аднолькавымі. Або ў іх будуць артэфакты, якія далёка па-за гукавым дыяпазонам або старанна схаваныя і нечутныя, але людзі працягваюць даказваць, што гэта нічога не значыць, бо яны «чуюць розніцу» і што «навука не можа ўсяго растлумачыць». Абсалютна не бачу сэнсу дыскутаваць з неадэкватнымі людзьмі. Канешне, можна сказаць і больш, я зусім не збіраюся дыскрэдытаваць усё цалкам, шмат у чаго ногі могуць расці ад дрэнна спраектаваных канвертараў, але гэта ўсё хутчэй праблема 80-х. Гэта тое самае, як людзі, што супраць ядзернай энергетыкі, застраўшыя тэхналагічна на 40 сраных гадоў таму і не здольныя ўсвядоміць, што зараз можна рэальна павысіць бяспеку і палепшыць многія рэчы.

Што тычыцца вінілу, то тут іншая гісторыя. Людзі, што аддаюць перавагу вінілу ў піку лічбаваму аўдыё, павінны ўсведамляць, што яны аддаюць перавагу скажэнню. І ў гэтым абсалютна няма нічога ганебнага або няправільнага, проста вініл – гэта давілі паршывы носьбіт і будзе скажаць гук. Кожны кампанент у тракце (рухавік вядучага вала, іголка, RIAA-фільтр) будзе скажаць сігнал, і ўрэшце атрымаеш дакладна не тое, як гучаў арыгінальны майстар. Тое самае пра людзей, што аддаюць перавагу лямпавым узмацняльнікам для дамашняга стэрэа; табе можа падабацца іх гучанне, але нават на міг не думай, што ў цябе чысты сігнал, бо гэта поўная супрацьлегласць. У рэшце рэшт уся справа ў гусце, няважна, хто што кажа. І я таксама люблю слухаць вінілы, галоўным чынам з-за настальгіі, і ў той жа час мне падабаецца, як ён «ўкладвае на лапаткі хай-энд», асабліва калі тваю іголку трэба было замяніць яшчэ 20 гадоў таму, але цябе гэта не хвалявала. Уся справа ў густах, і нічога больш.



У буклеце OFERMOD у цябе быў даволі цікавы нік, а менавіта Шыва. Акрамя таго, што ён увасабляе разбуральны боскі аспект, вядома, што Шыва быў стваральнікам Ёгі. Ці практыкуеш ты або хтосьці з тваіх метал-братоў, напрыклад, хатха-ёгу або іншы від псіхаэнергетычнай практыкі?

Абсалютна не маю да гэтага ніякага дачынення. Міка аднойчы паклікаў мяне і расказаў пра свае ідэі наконт рэліза, у тым ліку тое, што я з той пары буду мець імя «Шыва». Я ў сваю чаргу адказаў «добра, мне ўсё роўна» – так гэта і выйшла. Калі я правільна памятаю, ён таксама прыдумаў імёны і для іншых удзельнікаў. І гэта нармальна, OFERMOD – гэта тварэнне Мікі, і нават не было ніякіх дыскусій, у якім кірунку рухацца, усё вырашаў ён адзін.

Якое тваё меркаванне наконт неверагоднай камерцыялізацыі жанру з боку шоўбіз-банд кшталту BEHEMOTH, каторыя нечакана сталі глабальнымі сярод падлеткаў?

Што магу сказаць: тут я бачу, што людзі проста робяць рэчы належным чынам і атрымліваюць за гэта адпаведную ўзнагароду. Абсалютна не маю нічога супраць таго, што людзі бываюць паспяховымі; калі іншым падабаецца, што яны робяць, і яны растуць ад гэтага, то гэта пахвальна.

Дзякую за твой час і неверагодна цікавае інтэрв’ю, Турэ. Жадаю табе поспеху ў тваёй складанай працы. Спадзяюся, што ты працягнеш рэалізоўваць свае выдатныя задаткі. Некалькі фінальных слоў для нашых чытачоў з Беларусі і для тваіх патэнцыяльных кліентаў сярод удзельнікаў метал-банд з былога СССР, для каторых наша гутарка можа быць карыснай...

Вялікі дзякуй за гэтую бяседу і ўсяго табе найлепшага. Хачу запэўніць, што музыканты з Беларусі без праблем могуць звязвацца са мной, калі жадаюць працаваць. Я не кусаюся, ха-ха! Я бачу, ёсць агульны рух, накіраваны на меншае падаўленне людзей з вашых краін, хоць абставіны ўсё яшчэ бываюць цяжкімі. Калі ў людзей дастаткова магчымасцей для выражэння сябе праз розныя формы мастацтва, улады могуць гуляць у свае гульні, а мы будзем гуляць у свае.

Хтонiк`zine, Беларусь

https://vk.com/club58178865
https://www.facebook.com/htonik.belarusian